Over mij

JEUGD
Ik ben Marja Vos, geboren in 1962 te Ede.
Mijn ouders hebben elkaar ontmoet op de ENKA-fabriek te Ede waar zij beiden werkten.
In 1957 trouwden zij.
Mijn vader komt uit de stad Arnhem en mijn moeder uit het buitengebied van Ede van een agrarisch bedrijf.
Mijn vader was glasblazer in Arnhem en ook op de ENKA, later werd hij boekhouder daar.
Mijn moeder werd na 2 jaar MULO door haar ouders van school gehaald om te werken.
Zij was eerst winkelbediende en op de ENKA was zij laborante, zij mat daar de spanning van de kunstzijde.
Haar verdere leven is zij huisvrouw en moeder geweest, mede t.g.v. fysieke beperkingen.
Mijn vader is zijn verdere leven lang boekhouder gebleven bij verscheidene bedrijven, later had hij tot aan zijn pensioen een administratieve functie bij de provincie Gelderland.

Ik was de eerste en enigste dochter van hen. Toen ik ruim 4 jaar was kreeg ik er een geadopteerd zusje bij die 3,5 jaar jonger was dan ik.
Ze kwam als baby-tje van 8 maanden bij ons uit een klooster.
Het was erg leuk om er een zusje bij te krijgen!

Mijn ouders hebben ons beiden opgevoed met “natuurbeleving”.
We werden lid gemaakt van het WNF als “Rangers”.
En naar jeugd-activiteiten van het WNF gestuurd.
Toen ik wat ouder werd (puber) stuurden zij mij via het IVN naar de NJN (Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie) en daar heb ik wel wat dingen over de natuur geleerd,
al snapte ik er toen nog niet zoveel van.

FOTOGRAFEREN
Al als kind van een jaar of 8 vond ik fotograferen leuk.
Met de camera van mijn vader (een Agfa-clack) maakte ik mijn eerste zwart-wit foto’s. Van de pony’s op de camping en van het mooie vennetje daar in de buurt.
Later werd het maken van dia’s populair.
Toen ik ca. 13 jaar was maakte ik een dia-reportage van de totaal verwoeste camping na een januari storm, dat was in 1976.
Ik had er plezier in om dat allemaal tot in detail vast te leggen.
Blijkbaar waren mijn dia’s goed (of de enigste), in ieder geval zijn ze destijds gebruikt door de verzekering maatschappij.

In 1978 behaalde ik mijn MAVO-4 diploma, en ik kreeg daarvoor een eigen camera cadeau. Dat was een revolutionair (on)ding, namelijk een compact-camera.
Je kon er op 3 standen mee fotograferen zijnde zon, bewolkt en flits.
En de negatieven waren zo klein (1 bij 1,5 cm) dat er geen fatsoenlijke uitvergroting van te maken was.
Toch heb me wel erg lang met die camera vermaakt.

Daarna gebruikte ik een spiegelreflex camera, een Mayima, die ik geleend had van mijn ex.
Er was een portretlens bij, die ging ik uitproberen, en daardoor kreeg ik interesse in macro/detail fotograferen.
Er was ook een groothoek lens bij, maar dat vond ik niks; die lens veroorzaakte onnatuurlijke opnamen vond ik.
Want ik wilde juist de waarheid fotograferen!
Enfin, ik heb die Mayima totaal versleten.
Het ging niet meer, de Mayima was niet meer lichtdicht.
Ondertussen, het was 2008, kwamen de digitale camera’s.
Bij foto van Galen te Brummen kocht ik mijn eerste en huidige digitale camera, een Nikon Coolpix P80.
Met 10.1 megapixels en 18x zoom, ik heb er nooit geen spijt van gehad! Tot op het moment dat ik dit schrijf heb ik er ruim 5200 foto’s mee gemaakt. Vooral de zoom en de functie “close-up” is geweldig. Mijn 2 gepubliceerde fotoboeken + mijn beide websites zijn gevuld met foto’s gemaakt met deze camera.
En hij voldoet nog steeds.

Ik moet toegeven dat ik best wel een luie of ongeduldige fotograaf ben. Ik heb geen zin in lang instellen en ‘mieren’ met functies.
Ik wil gewoon als ik iets zie wat ik mooi vind, meteen afdrukken.
En de waarheid vastleggen.
Daarbij kijk ik wel naar de compositie en de lichtval.
Nadien bewerk ik mijn foto’s nooit, hooguit snijd ik ze uit.
Bewerkte foto’s vind ik onnatuurlijk.
Ik laat dit liever over aan kunstenaars waarvan ik hun creaties zeer zeker wel waardeer, maar ikzelf voel me niet daartoe geroepen.
Ik houd het liever bij (journalistieke) verslaglegging.
Met een vleugje kunstzinnigheid.

OPLEIDING EN WERK
Ik ben opgeleid tot hovenier, op de Rijks Middelbare Tuinbouw School te Nijmegen, en op “De Rank” te Velp (Gld).
De complete diploma’s heb ik nooit gehaald t.g.v. mijn autistische geaardheid en t.g.v. van fysieke beperkingen.
Ik heb op diverse planten kwekerijen gewerkt, als verkoopster op tuincentra, als assistent Greenkeeper op de golfbaan op Sportcentrum Papendal. Dat laatste vond ik geweldig leuk.
Ten gevolge van een zwaar bedrijfsongeval in 1982 heb ik uiteindelijk nauwelijks meer kunnen werken. Ik ben van een zolder gevallen en heb daar blijvend rugletsel aan overgehouden.
Desalniettemin heb ik vanaf maart 2009 t/m december 2013 een eenmanszaak gehad. In verse diepvriesvoeders voor honden en katten.
(Daar komt mijn domeinnaam
JuAfey nog vandaan).
Echter ik kon het niet volhouden met mijn rug.

Momenteel werk ik op de sociale werkplaats van de gemeente Brummen in een reïntegratie traject.
Dat is simpel werk maar wel leuk om onderdeel van de samenleving uit te blijven maken.
Mijn intelligentie en passie leef ik in mijn vrije tijd uit door het maken van natuurfoto’s, het maken van fotoboeken, wandeltochten beschrijven, en sinds kort met mijn project
TOVERLEVEN.

HOBBY’S
In 1984 kocht ik mijn eerste hond, een Golden Retriever (Ivo).
Een grote wens ging in vervulling!!! Ik was 21 jaar, woonde net 2 maanden op mijzelf en van mijn 1e vakantiegeld betaalde ik hem.
Mijn ouders konden het niet zo waarderen; ze vonden het een onverantwoorde beslissing.
Want wat als ik ziek zou worden als alleenstaande?
Het is altijd goed gegaan, op griep na, maar ook dan lukte het mij wel om hem niets tekort te doen.
Ik werd lid van de Golden Retriever Club Nederland en leerde veel over dit ras.
Ik ging meedoen aan trainingen en hondententoonstellingen en besloot dat ik het ras ook wilde gaan fokken. In 1986 kwam er dus een teefje bij (Jenny) een volle zus van Ivo.
(Mijn ouders dachten dat ik nu geheel van ’t pad af geraakt was!)
In 1987 kwam Dave en in 1988 Elma, beiden geïmporteerd uit Engeland, het land van oorsprong van dit ras. Van hun fokkers leerde ik ontzaglijk veel.
Zoals het oorspronkelijke rastype behouden.
Want de Golden Retriever was destijds een mode-hond aan het worden wat een ras nooit geen goed doet.
De Golden Retriever is een werkhond (jachthond) en dit heb ik, overigens met veel succes, met mijn fokkerij weten te behouden.
Onder mijn kennelnaam
Gamequest heb ik 6 nesten gefokt.
Vier met Elma en twee met Julie die in1999 erbij aangeschaft werd.
Ik hield ook honden aan uit de meeste nesten, zodoende had ik vele jaren wel 6 honden, met een piek van 8.
Sedert eind 2007 was ik door omstandigheden weer terug bij 3 honden.
Heden heb ik er nog maar eentje; Feyo.
Met vrijwel al mijn honden heb ik talloze jachtdiploma’s behaald.
Met 3 ervan het hoogste zogeheten A-niveau.

Eind 2011 had ik het wedstrijden lopen wel ‘gezien’, ik kon het ook niet meer bekostigen.
Er brak een veel rustigere tijd aan waarin ik weer liever in natuurgebieden wandelde dan altijd op zoek te moeten zijn naar trainingslocaties.
En pakte ik het fotograferen weer op.

Gedurende mijn fokkerij periode heb ik mij veel ingezet voor het verenigingsleven. Ik startte als keurmeester bij Kynologenclub Arnhem bij de gehoorzaamheidscursussen.
Ik verzorgde 12 jaar lang jachttraining cursussen voor Retrievers. Ik nam jarenlang puppytesten af bij fokkers van Retrievers.
Van 2002 t/m 2006 verzorgde ik 5 jaar lang het secretariaat van de Jacht Proeven Commissie van de Golden Retriever Club Nederland.
Hiervoor organiseerde ik ook landelijke apporteer wedstrijden.
Daar heb ik intens van genoten.

ANDERE INTERESSES
Astronomie, ruimtevaart, wetenschap, techniek, cultuurgeschiedenis, ecologie, dierengedrag, beeldende kunst en cactussen kweken.
(Ik vind cactussen zo mooi door hun grillige vormen).

LIEFDE VOOR DE NATUUR
De liefde voor de natuur is altijd gebleven. Tijdens de praktijk training van mijn honden heb ik ook veel van jagers geleerd over het beheer van de natuur en over de samenhang ervan.
Ik heb een turbulent leven gehad, ik ben tot op heden 28 keer verhuisd. Meestal onvrijwillig door overmacht, maar ook deels verkozen omdat ik steeds nieuwe andere plekken (natuur) wilde ontdekken.
Daartoe heb ik jarenlang in een tourcaravan gewoond zodat ik mij van tijd tot tijd kon verplaatsen.
Het was de mooiste tijd van mijn leven!!!
Ik genoot van de eenvoud en de kleinschaligheid van mijn bestaan.
Als ik het nog voor het kiezen had deed ik het nog steeds.
Maar helaas mag dat niet in Nederland.
Dus woon ik nu al ruim een jaar braaf in een seniorenwoning in Brummen. Het bevalt best goed. Comfort is immers ook wel plezierig als je wat ouder wordt.
Maar ik trek er nog steeds intensief op uit de bossen in.

De klimaat verandering baart mij enigszins zorgen.
Niet zozeer omdat er daardoor dingen in de natuur veranderen, want er veranderen altijd wel dingen in de natuur. Denk maar aan de vroegere ijstijden. De Aarde is dynamisch en is zo wie zo onontkoombaar aan veranderingen onderhevig. Maar ik vind het wel zonde en ontzaglijk jammer dat de mensheid met zijn consumptie maatschappij voor zoveel -teveel- belasting van dat milieu zorgt.
Er is te weinig respect meer voor de Aarde. Maar zeer weinigen onder ons beseffen dat de Aarde slechts als een minuscuul klein ruimteschip is waarop de condities voor het leven (nog) optimaal zijn.
Vrijwel niemand snapt iets van ecologie. Mensen zijn te druk met hun eigen ego, succes en gewin. Altijd maar meer, meer en nog eens meer. Onverzadigbaar.

Met liefde voor de natuur, met liefde voor elkaar kunnen we onszelf betoveren, zodat we in harmonie kunnen leven op een minuscuul klein aardbolletje in het gigantische Universum.
En gaan beseffen dat wij maar een uiterst miniem iets van iets veel groters zijn.
Maar dat wij dat wel mogen zijn.
En dat wij dat kunnen gebruiken om te leren en te ervaren wie wij eigenlijk werkelijk zouden willen zijn.

Marja Vos